Idea
Punktem wyjścia projektu było stworzenie obiektu, który nie będzie konkurował z górskim krajobrazem, lecz stanie się jego naturalnym uzupełnieniem. Zamiast jednej dominującej bryły zaproponowano zespół mniejszych budynków rozlokowanych wśród zieleni. Pomiędzy nimi pozostawiono szerokie, kilkunastometrowe przestrzenie wspólne, dzięki którym kompleks zachowuje kameralny charakter, a krajobraz przenika pomiędzy poszczególnymi obiektami.
Każdy z budynków otrzymał rzut oparty na trapezie. Rozwiązanie to pozwoliło skierować pokoje oraz ich indywidualne balkony i tarasy w stronę górskich panoram, jednocześnie ograniczając wzajemne przesłanianie widoków. Zwężające się bryły zmniejszają swoją optyczną skalę i pozostawiają pomiędzy sobą szerokie osie widokowe, dzięki czemu zarówno goście, jak i użytkownicy przestrzeni wspólnych pozostają w stałym kontakcie z otaczającym krajobrazem.
Istotnym elementem koncepcji jest wykorzystanie naturalnych materiałów, których estetyka nie opiera się na niezmienności, lecz na procesie szlachetnego starzenia. Drewno oraz okładzina z naturalnego łupka z upływem czasu nabierają charakteru, harmonijnie wpisując architekturę w rytm zmieniających się pór roku i górskiego klimatu. Materiały te nie tylko ograniczają wizualny kontrast pomiędzy zabudową a otoczeniem, ale również budują trwałą, ponadczasową tożsamość obiektu.
W detalach architektonicznych wykorzystano współczesną interpretację motywu jedlinki – charakterystycznego elementu lokalnej tradycji ciesielskiej. Nie stanowi on dekoracji, lecz subtelne nawiązanie do regionalnego dziedzictwa, pozwalające połączyć współczesną architekturę z kulturą miejsca.




